Bolesław Chrobry

   Najstarszy syn Mieszka I i Dobrawy, urodził się w 966 lub 967 r. Zjednoczył zachodnią Słowiańszczyznę pod swoim berłem i rządził niepodzielnie państwem przez 33 lata zyskując u kronikarzy przydomek Wielkiego lub Chrobrego. Jeszcze za życia ojca brał udział w wyprawach wojennych zdobywając doświadczenie wojenne i polityczne. Jednocząc tereny musiał toczyć wojny. Czasowe zajęcie Czech w 1003 r. doprowadziło do walk z Niemcami ciągnącymi się kilkanaście lat. Zakończyły się one pokojem w Budziszynie w 1018 r. Cesarz niemiecki Henryk II uznał wówczas suwerenność Polski i zatwierdził jej stan posiadania, wraz z zaodrzańskimi ziemiami z Milskiem i Łużycami. Bolesław rozszerzył również wpływy polskie na wschodzie przez zwycięską wyprawę na Kijów w 1018 r. i odzyskał Grody Czerwieńskie stracone za panowania ojca. Granice państwa polskiego obejmowały Pomorze szczecińskie, Milsk i Łużyce na zachodzie, Morawy na południu i Grody Czerwieńskie na wschodzie. W początkach swojego panowania udzielił pomocy i otoczył opieką biskupa praskiego Wojciecha wygnanego z Czech. Kiedy ten zginął śmiercią męczeńską w misji chrześcijańskiej nieopodal Gdańska, Bolesław wykupił jego zwłoki z rąk Prusów za tyle złota ile ważyło jego ciało. Biskup Wojciech został uznany świętym w 999 r. i pochowany w katedrze gnieźnieńskiej. Bolesław wyciągnął z tej sytuacji korzyści polityczne. Uzyskał zgodę na założenie arcybiskupstwa w Gnieźnie i założył obok już istniejącego biskupstwa w Poznaniu trzy dalsze: w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu. Wynikiem jego starań dyplomatycznych był przyjazd cesarza Ottona III do Polski. Cesarz przybył w 1000 r. jako pielgrzym do grobu świętego Wojciecha i uczestniczył w zjeździe gnieźnieńskim. Uznał suwerenność państwa polskiego i dokonał symbolicznej koronacji Bolesława Chrobrego. Insygnia królewskie otrzymał Chrobry od papieża Sylwestra II. Bolesław Chrobry umarł w 1025 r. i został pochowany w podziemiach katedry poznańskiej.